SUPER !!!

 
Οι ανύπαντροι ξανασκεφθείτε το
Τρία χαρακτηριστικά στάδια στην ερωτική σχέση ενός ζευγαριού
 

	1ος μήνας	1ος χρόνος	10 χρόνια
Καφές	Κάθε πρωί	Κάθε Κυριακή	Βαρύ γλυκό, για να πάνε τα φαρμάκια κάτω
Πάνε Μαζί	Σινεμά	Διακοπές	Λαϊκή
Της κατεβάζει	Το βρακί	Τις κουρτίνες	Καντήλια
Φιλιά	Με πάθος, στο στόμα	Παιχνιδιάρικα, στη μύτη	Σαν παπάς, στο μέτωπο
Άγγιγμα στο λαιμό	Ανατριχιάζει	Γαργαλιέται	Χασμουριέται
Χάδια	Προκαταρκτικά	Ερωτικά	Μητρικά
Ευαίσθητο σημείο στο κορμί	Ο λοβός του αυτιού	Το στήθος	Το κότσι στο πόδι
Sex	Κολασμένο	Παραδεισένιο	Τηλεπαθητικό
Μασάζ	Ερωτικό	Χαλαρωτικό	Αυχενικό
Βλέμμα	Λάγνο, πολλά υποσχόμενο	Αινιγματικό, γεμάτο απορίες	Απλανές, της αγελάδας
Πονάει	Όλο το σώμα, απ' το σεξ	Η μέση, απ' το γυμναστήριο	Το κεφάλι, απ' τη μουρμούρα
Φαντασίωση	Γιατρός - Νοσοκόμα	Παρτούζα	Με την παρέα στο Φάληρο για ούζα
Ανάβει τσιγάρο	Μετά το σεξ	Κατά τη διάρκεια του σεξ	Μετά το σεξ του γείτονα
Κούνια	Για εναέρια ερωτικά «παιχνίδια»	Για τον ύπνο του μωρού	Που σε κούναγε
Προφυλακτικά	Με γεύσεις	Με ραβδώσεις	Ληγμένα
Εσώρουχα	Δαντελωτά	Μεταξωτά	Ξεχειλωμένα
Κάλτσες	Διχτυωτές	Σοσόνια	Τρύπιες
Προσποιείται	Ότι δεν έχει αναστολές	Ότι έχει οργασμό	Ότι έχει περίοδο
Καίγεται	Από πόθο	Απ' τον πυρετό	Η γούνα του
Τραβάει	Τα μαλλιά στο σεξ	Μαλακία	Μεγάλο ζόρι
Χτυπάει	Τον κώλο στο σεξ	Το χέρι στο τραπέζι	Το κεφάλι στο τοίχο
(του) Δίνει	Και καταλαβαίνει	Λίγη σημασία	Τόπο στην οργή
Πίνει	Σφηνάκια τεκίλα	Σόδα για να χωνέψει	Για να ξεχάσει
Κοιτάει	Επίμονα	Πονηρά	Άλλους
Μυρίζει	Κολόνια	Μπαρούτι	Η αποχέτευση
Ανυπομονεί	Να ανταμώσουν	Να γυρίσει σπίτι	Να εξαφανιστεί για πάντα
Θα σε πάρει	Από παντού	Τηλέφωνο να ρωτήσει τι μαγείρεψες	Και θα σε σηκώσει
Δείπνο	Μύδια σαγανάκι	Τραχανά	Αρχίδια καπαμά
Μετά το φαγητό	Μπαίνει κατευθείαν στο ψητό	Ανάβει τσιγάρο	Ρεύεται
Αποτρίχωση	Στο μπικίνι	Στη γάμπα	Στο μουστάκι
Στο δρόμο	Χεράκι χεράκι σαν ερωτευμένοι	Αγκαλιά σαν παλιόφιλοι	Αγκαζέ σαν συμπεθέρες
Στον ύπνο	Μουγκρίζει	Ροχαλίζει	Κλάνει
Τζάκι	Γυμνοί στη φλοκάτη	Παϊδάκια στη θράκα	Ενεργειακό που είναι οικονομικό
Γιορτάζουν	Τον Άγιο Βαλεντίνο	Την ονομαστική τους εορτή	Τις εθνικές επετείους
Βούλωσε	Η μπανιέρα	Η αρτηρία της καρδιάς	Το στόμα σου!
Κλαίει	Από ευτυχία	Από τα κρεμμύδια	Από τα νεύρα
Κάνει	Τα πάντα	Ό,τι προλαβαίνει	Τα στραβά μάτια
Να θυμηθεί	Την επέτειo	Να πληρώσει τη ΔΕΗ	Να ξεχάσει

Bogartfilmfestival

                                                     http://bogartfilmfestival.com/

Αναρωτιέμαι...

"Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε ...κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει".
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Time....

                            Τι ωρα ειναι ???

 

- Λόγος διαζυγίου?

- Για θρησκευτικούς λόγους... - Δηλαδή? - Δεν παραδεχόταν πως στο κρεβάτι είμαι Θεός! ----------------------------------------------------------   Γκαρσόν, σερβίρετε μοσχάρια ; - Τους πάντες σερβίρουμε. Καθίστε!.. ---------------------------------------------------------- -Γιατρέ έχει ελαττωθεί η όραση μου.... -Σας πιστεύω κύριε, εδώ είναι ταχυδρομείο... ----------------------------------------------------------   θα τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα να γεμίσει  ο κόσμος εξυπνάδα. --------------------------------------------------------    Οι γονείς θέλουν σχολείο, το σχολείο θέλει διάβασμα, το διάβασμα θέλει χρόνο, ο χρόνος είναι χρήμα, κι εμείς δεν έχουμε καιρό για τέτοια έξοδα. -------------------------------------------------------- -Με απατάς! -Εγώ;!;! Μα τι πάθατε σήμερα!!!! Είσαι η τρίτη που μου το λέει!!!! ---------------------------------------------------- Μπαίνει ένας με γεμάτο πιστόλι στο καφενείο της γειτονιάς και φωνάζει : - Ποιός από σας γ@μησε την γυναίκα μου; Και ακούγεται από το βάθος μια φωνή : - Δεν σου φτάνουν οι σφαίρες ρε μεγάλε...!!!

Το ήξερες???

Πριν γίνει ο ισθμός της Κορίνθου, για να έκανε κάποιος το ταξίδι Πειραιάς-Πάτρα θα έπρεπε να κάνει τον γύρο της Πελοποννήσου. Για να κόψουν δρόμο, έβγαζαν τα πλοία στο στενό του Ισθμού και βάζοντας μεγάλα ξύλα από κάτω, έσερναν το πλοίο πάνω στο γη μέχρι να το βγάλουν από τον Κορινθιακό κόλπο. Φυσικά όλη αυτή η διαδικασία ήθελε αρκετές μέρες και ήταν πάρα πολύ κουραστική για τους ναυτικούς που το τραβούσαν.

Όμως σε αυτό το στενό κομμάτι της γης υπήρχαν πάρα πολλοί οίκοι ανοχής. Έτσι λοιπόν οι ναυτικοί, παρόλο που κουράζονταν, προτιμούσαν να σέρνουν το καράβι και να πηγαίνουν στους οίκους ανοχής παρά να κάνουν τον κύκλο.

Έτσι λοιπόν οι ντόπιοι έβγαλαν την φράση ότι «το μ.... σέρνει καράβι».

ΑΣ ΓΕΛΑΣΕΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΤΟ ΧΕΙΛΑΚΙ ΜΑΣ!!!

·        Στα διόδια Ελευσίνας η κοπέλα μου λέει 3,20 euro και εγώ της απάντησα...

      Με  πρωινό;

·        Παλια χωριζες και διεγραφες μονο το κινητο....τωρα θες διαγραφη σε twitter...delete       και block σε fb,msn,skype....

·        Γιατί οι γιαγιάδες βλέπουνε τις τσόντες μέχρι το τέλος;
      Για να δουν αν θα παντρευτεί το καημένο το κορίτσι...

 

·        Aφού οι κατσαρίδες μπορούν να επιβιώσουν από πυρηνικές βόμβες και χημικό πόλεμο...τι       σκατά   έχει μέσα το teza;

·        -Φιλε, το λέει και η θρησκεία, για μια γυναικα αξιζει να καταστραφεις. 
       -Που το λέει; 
       -Στο κάτω κάτω της Γραφής.

 ·        Τι ειπε η κοκκινοσκουφιτσα οταν εφτιαξε πρωτη φορα προφιλ στο φεησμπουκ?

      -Like Like εισαι εδω?

 

·        Έχω μια τρομερή διαταραχή ύπνου όπου πρέπει να ξυπνάω κάθε πρωί και να πηγαίνω στη       δουλειά ...

·      Νέα εκπομπή στον Alpha , για τους άνεργους!!!!
     " φάε πακέτο"...

 

·        Σηκωθηκα,πηγα στον καθρεφτη και τον ρωτησα αν υπαρχει πιο ομορφη απο μενα.....
      Ακομη λεει ονοματα!!!

·        Η μόνη απεργία που θυμάμαι να είχε αποτέλεσμα ήταν στην Κόρη μου τη σοσιαλίστρια!

·        ΜΙΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΑ:Νησι με με 145 κατοικους ζητα αλλους 5 για να μην εκκενωθει...

ΛΑΚΗΣ Ο ΛΕΦΤΟΥΛΗΣ!!!

 Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, οι διαπραγματεύσεις που κάνει ο Μέγας Αριστερός (με την 735 BMW) και υπερασπιστής(;) των απανταχού φτωχών Λάκης Λαζόπουλος με τον Alpha έχουν ως εξής:
Ζητάει για τη νέα σεζόν......... 5.100.000 για 30 εκπομπές.
Δηλαδή 170.000...ευρώ ανά εκπομπή.
Με δεδομένο ότι ο καθαρός χρόνος (εκτός διαφημίσεων) είναι περίπου 2 ώρες, αυτό σημαίνει ότι το "ταλέντο" Λάκη του Αριστερούλη εκτιμάται από τον ίδιο σε 1.416 ευρώ ανά λεπτό!
Χωρίς να υπολογίζεται το added value και τα "παράπλευρα έσοδα" όπως π.χ. η τζάμπα διαφήμιση του θεάτρου του ή οι πωλήσεις δικαιωμάτων.
Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα ο Λάκης ο Αριστερούλης πούλησε τα δικαιώματα προηγουμένων εκπομπών σε εκδοτικό οίκο για ...μόλις 7.000.000 ευρώ (Επτά Εκατομμύρια Ευρώ!!!)

Υ.Γ.: Κι εσύ Έλληνα (μακακα όπως σε λέει ο Λάκης ο Αριστερούλης) κάθεσαι και βλέπεις τον "φίλο" του λαού και την προπαγάνδα του..και το χειρότερο όλων... τον πιστεύεις...

Ο χρόνος μου είναι λίγος!

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Είχαμε και... τέτοιους σ' αυτή τη χώρα ! ! !

Ο Νικόλαος Πλαστήρας από το Μορφοβούνι Καρδίτσας (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) κυβέρνησε την Ελλάδα τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1951-1952. Επί κυβερνήσεως του απαλλοτριώθηκαν τα περισσότερα τσιφλίκια και αποδόθηκε η γη στους καλλιεργητές ενώ με τη φροντίδα του περιθάλφθηκαν και στεγάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.

Έγινε γνωστός για την στρατιωτική του δράση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου επονομάσθηκε και Μαύρος Καβαλάρης)
και την Μικρασιατική εκστρατεία όπου έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες που τον έκαναν φόβητρο στους αντιπάλους του,
οι οποίοι τον ονόμασαν «καρά-πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 σύνταγμα ευζώνων που διοικούσε «σεϊτάν ασκέρ» (στρατό του διαβόλου).
Χάρις σ´ αυτόν και τον Θεόδωρο Πάγκαλο (όχι τον «όλοι μαζί τα φάγαμε») αναδιοργανώθηκε ο στρατός και ανασυντάχθηκε η στρατιά του Έβρου, δίνοντας ένα βοήθημα στον Ελευθέριο Βενιζέλο, κατά τις διαπραγματεύσεις για την Συνθήκη της Λωζάνης, περιορίζοντας τις απαιτήσεις του Κεμάλ.

Ο Πλαστήρας θεωρείται ότιήταν ικανότατος στρατιωτικός, τίμιος πολιτικός και υπόδειγμα ανθρώπου, αγαπήθηκε δε πολύ από τον λαό.
Το σύνθημα της αριστεράς «τι Παπάγος, τι Πλαστήρας» τον αδικεί και συνέβαλε στην μη επανεκλογή του στην πρωθυπουργία.
Γεγονότα που τον χαρακτήρισαν ήταν η διακριτική προσφορά του μισθού του σε φτωχούς, η άρνησή του να «βολέψει» από την θέση του
τον άνεργο αδερφό του και το ότι πέθανε και ο ίδιος χωρίς ποτέ να αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία.


Είχαμε και... τέτοιους σ' αυτή τη χώρα ! ! !

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες των μεταπολεμικών κυβερνήσεων. "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;", είχε πει και ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος.

Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: - Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί. - Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

Είχαμε και... τέτοιους ανθρώπους σ' αυτή τη χώρα ! ! !

Και πρέπει επιτακτικά να βρούμε σήμερα
και να βάλουμε μπροστά αυτούς που του μοιάζουν

Μια σταγόνα ιστορία !!!!

Είναι γεγονός πως όποιος γνωρίζει Ιστορία

σπανίως εκπλήσσεται

με όσα συμβαίνουν σήμερα γιατί ως γνωστόν

η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

 

 

ΘΕΛΕΤΕ να γελάσετε ΠΙΚΡΑ? . Θέλετε ;?;        Διότι ο κατάλογος που ακολουθεί, κάτι θα σας θυμίσει από το σήμερα που κυριαρχείται από ξένους κερδοσκόπους  και Έλληνες απατεωνίσκους. Πολλά επίσης θα σάς εξηγήσει, καθότι ένα κράτος που γεννιέται χρεωμένο, πού λέτε ότι θα καταλήξει;...       Λοιπόν: Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή «συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος». Ρίξτε μια ματιά στην κατανομή αυτού του δανείου: - Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000. Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά: - Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες - Μεσιτικά 68.000 λίρες - Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες - Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες - Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες. Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ  156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών. ( (( Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα τού Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι; )) ) Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών  πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το «Καρτερία» μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε: - Για μισθοδοσία φιλέλληνα(;) Κόχραν 37.000 λίρες - Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες - Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 190.000 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει  ανάμεσα στους Μωραϊτες και τους Ρουμελιώτες. Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς  και  πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι    Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή ( Να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας...  ...της  περιουσίας   του κράτους ).   Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικα συντομο. Περιείχε μία μόλις  προταση. «Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον». __________________________________________________________________________________________