ΑΝΔΡΕΑΣ Παπανδρέου.....

Iannis Golias

Σα σήμερα (22/06) στα 1996 πεθαίνει ο Ανδρέας Παπανδρέου,

μια απ τις σημαντικότερες προσωπικότητες που κυβέρνησαν την Ελλάδα

...............................................

ο Ανδρέας όταν ανέλαβε την κυβέρνηση στα 1981 έφερε για πρώτη φορά στη χωρά,

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τη δημοκρατία.

Μέχρι τότε έμπαινε στο καφενείο ο χωροφύλακας και σηκωνόντουσαν οι γέροντες να κάτσει

...............................................

δε φοβήθηκε να κάνει ριζικές αλλαγές που μέχρι τότε μπορεί να υπήρχαν παντού στη δυτική Ευρώπη,

αλλα στην Ελλάδα ήταν θέματα ταμπού

...............................................

οπως:

η θέση της γυναίκας,

το οικογενειακό δίκαιο,

η πρόσβαση ολόκληρου του πληθυσμού στις τράπεζες και στην χρηματοδότηση

(μεχρι τότε για να πάρεις δάνειο έπρεπε να έχεις χαρτάκι από δεξιό πολιτευτή)

η θέση του αγρότη που μέχρι τότε ήταν πολίτης τρίτης κατηγορίας

η θέση του ηλικιωμένου

η θέση των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης που πολέμησαν στα βουνά τους Γερμανούς,

με μοναδικό γνώμονα την αγάπη για την πατρίδα.

(για χρόνια ολόκληρα το δεξιό κράτος τους αντιμετώπιζε ως προδότες)

η θέση της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό στερέωμα οχι σαν δουλικό ή υποανάπτυκτο κράτος, αλλά σαν ισότιμο μέλος

...............................................

για να δώσω όμως ολόκληρη τη ζωή του Ανδρέα θέλω να γράφω για βδομάδες

...............................................

Μόνο τα νεανικά του χρόνια είναι ένα ολόκληρο ξεχωριστό ποστ

η γνωριμία του με τον τροτσκιστή και μετέπειτα ηγέτη της 4ης Διεθνούς, Μιχάλη Ράπτη («Πάμπλο»)

η σύλληψη και η κακοποίηση του απ τη δικτατορία Μεταξά

η μετανάστευση του στην Αμερική

η εκεί ακαδημαϊκή του καριέρα

η επιστροφή του στην Ελλάδα

η συνεχόμενη λάσπη της δεξιάς στο πρόσωπο του απ τα προπολεμικά ακόμα χρόνια, που συνεχίστηκε αμείωτη και επί Καραμανλή και επι δικτατορίας

και φυσικά οι συνεχείς συγκρούσεις με τον πάτερα του

...............................................

Σήμερα όμως θα σταθώ σε κάτι άλλο

στην εξωτερική του πολιτική και στο εύρος της πολικής του δεινότητας που κατάφερνε, δύσκολες πολιτικές εξισώσεις,

οχι μόνο να τις λύνει,

αλλα να βγαίνει και κυρίαρχος μέσα απ αυτές, ο ίδιος και η χώρα του

...............................................

πολυ σύντομα δυο γεγονότα

...............................................

μόλις 40 μέρες μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις 18 Οκτωβρίου του 1981,

ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγνωρίζει επίσημα την P.L.O.

(Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης)

και σοκάρει την τότε ΕΟΚ που θεωρούσαν την P.L.O. τρομοκρατική οργάνωση.

...............................................

αφηγείται ο ηγέτης της PLO Γιάσερ Αραφάτ:

«Την ίδια νύχτα που ανακοινώθηκε η νίκη του ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές

εκλογές, το 1981,

ο Ανδρέας Παπανδρέου μου απηύθυνε επίσημη πρόσκληση να επισκεφθώ την Ελλάδα.

Εγώ ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση

του αδελφού μου,

του φίλου μου και συναγωνιστή μου, το Δεκέμβρη του 1981.

Και έτσι ήμουν ο πρώτος ξένος ηγέτης που είχα την τιμή να επισκεφθώ την Ελλάδα μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Λίγους μήνες αργότερα,

στις πιο δύσκολες συνθήκες πολέμου και πολιορκίας που γνώρισε η επανάστασή μας και ο λαός μας, όταν αντιμετωπίζαμε την ισραηλινή εισβολή και την πιο σύγχρονη πολεμική μηχανή του Ισραήλ,

το 1982,

ο ηγέτης Παπανδρέου απηύθυνε και πάλι πρόσκληση σε μένα, στην PLO και

στους Παλαιστίνιους αντάρτες,

να έρθουμε στην Ελλάδα, και ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα ήταν έτοιμη να φιλοξενήσει τους Παλαιστίνιους αγωνιστές σε ένα ελληνικό

νησί.

Η πρόσκληση αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, τη στιγμή που βρισκόμασταν στην

πολιορκημένη και συνεχώς βομβαρδιζόμενη Βηρυτό,

αναπτέρωσε το ηθικό μας και αγαλλίασε την ψυχή μας.

Και πράγματι αποχωρήσαμε από τη Βηρυτό με προορισμό την Ελλάδα[...]

Στο λιμάνι του Πειραιά μας υποδέχτηκε ο ηγέτης Παπανδρέου με τους

υπουργούς της κυβέρνησής του και ένα τεράστιο πλήθος Ελλήνων.

Σε εκείνη την υποδοχή ο Ανδρέας Παπανδρέου με τύλιξε με

τη ζεστασιά, την αγάπη και τη φιλία του.

Με έκανε να νιώθω ότι η Ελλάδα είναι πατρίδα μου και οι Έλληνες είναι η οικογένειά μου και συμπατριώτες μου[...]

Η γενναία στάση του Ανδρέα Παπανδρέου στη διάρκεια της ισραηλινής

εισβολής στο Λίβανο, το 1982,

θα μείνει αξέχαστη στον παλαιστινιακό λαό και στο αραβικό έθνος.

Ο Παπανδρέου είχε δηλώσει τότε ότι η Ελλάδα στέκεται στο

πλευρό μας.

Οργάνωσε αμέσως μια εκστρατεία για την αποστολή ιατροφαρμακευτικής

βοήθειας στους πολιορκημένους μαχητές μας[...]»

...............................................

και το δεύτερο

...............................................

στα 1984 ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας - Λιβύης στο Τσαντ, μια κεντροαφρικανική χώρα, έδειχνε αναπόφευκτος.

ηδη είχαν ξεκινήσει κάποιες αψιμαχίες...

...............................................

το Τσαντ αποτελούσε μόνιμη εστία διαμάχης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Λιβύη,

και τροφοδότησε μια σειρά από εμφύλιους πολέμους για χρόνια...

...............................................

Ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν είχε ζητήσει από τον Παπανδρέου

(που ειχε προσωπική σχέση με τον Καντάφι)

να βοηθήσει στην κρίση με τη Λιβύη.

...............................................

Ο Παπανδρέου τούς καλεί στην Ελούντα τον Νοέμβριο που είχε τελειώσει η τουριστική περίοδος και τα ξενοδοχεία ήταν κλειστά,

χωρίς να ενημερώσει τον έναν για την παρουσία του άλλου.

Η συνάντηση έγινε κάτω από απόλυτη μυστικότητα.

Πρώτος έφτασε στην Ελούντα ο Γάλλος πρόεδρος

και ακολούθησε, με μια επεισοδιακή έλευση, ο Μουαμάρ Καντάφι.

...............................................

στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ο Καντάφι τα έχωνε συνεχώς τον Μιτεράν

με καρφιά τύπου:

«Εσύ δηλώνεις σοσιαλιστής,

αλλά φαίνεται ότι ακόμα και ο Πομπιντού ήταν πιο σοσιαλιστής από εσένα που υποστηρίζεις τους φασίστες στο Τσαντ»

...............................................

τελικά,

στη συνάντηση της 15ης Νοεμβρίου 1984 ο Ανδρέας, καταφέρνει να γεφυρώσει τις διαφορές Γαλλίας και Λιβύης,

και ο συμβιβασμός που επετεύχθη ονομάστηκε

"συμφωνία της Ελούντας".

Μετά το τέλος της συνάντησης, ο Καντάφι μοίραζε παντού χαμόγελα,

ενώ ο Μιτεράν δήλωσε στους δημοσιογράφους:

«Ζήτω η Ελλάδα»!

...............................................

ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας μεγάλος πολιτικός, ένας απ τους 3-4 μεγαλύτερους που κυβέρνησαν την Ελλάδα σε ολόκληρη την ιστορία της

 

Γιωτόπουλος.....

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά τη δηµοσίευση του πρόσφατου βουλεύµατος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρους,

θα περίµενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να το επαινέσουν ως νοµικά και ορθολογικά τέλειο.

Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και µετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά, εκδόθηκε ένα σωστό βούλευµα από τίµιους και άξιους δικαστές.

Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώµιο.

Αντίθετα όµως παρακολουθούµε µια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισµένων πολιτών, πολιτικών και δηµοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούµαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια.

Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ.

Λένε ότι τα προηγούµενα 4 βουλεύµατα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγµα ψευδές.

Τα 4 προηγούµενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη.

Αρα και αυτά συµφωνούσαν στα 19 έτη.

Αποκρύπτουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη.

Αποκρύπτουν ότι στο 4ο Συµβούλιο του ∆εκέµβρη 2024 –όπου ήµουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή µου, αλλά µειοψήφησε.

Οτι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος µίλησε θετικά για µένα, ενώ µετά από ένα χρόνο αλλάζει τελείως και κάνει αρνητική πρόταση, χωρίς να παρουσιάσει κάποιο νέο στοιχείο !

Αποκρύπτουν ότι έχω πάρει 12 άδειες και όχι 6.

Κι ότι την πρώτη την πήρα µετά από 20 έτη έκτισης ενώ σύµφωνα µε το νόµο θα ’πρεπε να την πάρω στα 8 έτη.

Το χυδαίο της υπόθεσης είναι ότι ζητάνε ανοιχτά και συνειδητά απ’ τους δικαστές να παρανοµήσουν,

να µην εφαρµόσουν τον νόµο.

Να καταργήσουν το θεµελιώδες άρθρο 2 του Π.Κ. αφού αν εκτιτέα είναι τα 25 έτη καταργείται η βασική αρχή της µη εφαρµογής δυσµενέστερης διάταξης αναδροµικά.

∆ηλ. απαιτούν απ’ τους δικαστές να καταργήσουν τον υπάρχοντα Π.Κ. χωρίς να τολµάει σχεδόν κανείς να διαµαρτυρηθεί

και τους υποστηρικτές των ∆ικαιωµάτων να ποιούν την νήσσαν.

Λένε ότι δεν µετάνιωσα.

Πέρα απ’ το ότι δεν µπορώ να µετανοήσω για κάτι που δεν διέπραξα,

αποκρύπτουν ότι ο νόµος ζητάει µόνο καλή διαγωγή και ούτε µετάνοια ούτε σωφρονισµό.

Και πολύ σωστά.

Γιατί αν το ζητούσε, πώς θα εξηγούσε ότι το 80% των µετανοηµένων που αποφυλακίστηκαν υποτροπιάζουν και ξαναµπαίνουν στη φυλακή.

Επαναλαµβάνουν συνέχεια ότι έχω καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια, υπονοώντας ότι έχω δολοφονήσει 17 ανθρώπους,

αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για ηθική αυτουργία µούφα, µαϊµού.

Αποκρύπτουν το σηµαντικό γεγονός, ότι σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις 75% των ερωτηθέντων δεν έχουν εµπιστοσύνη στη ∆ικαιοσύνη

και άρα οι αποφάσεις της δεν µπορεί να θεωρηθούν ούτε θέσφατα ούτε δίκαιες.

Πράγµα που σηµαίνει ότι ούτε οι καταδικασµένοι στη φυλακή είναι όλοι ένοχοι

ούτε αυτοί που είναι έξω είναι όλοι αθώοι.

Ζητούν ανοιχτά να παραµείνω για πάντα στη φυλακή (να σαπίσω στη φυλακή)

αποκρύπτοντας ότι στη Νορβηγία, ο γνωστός νεοναζί που δολοφόνησε σε λίγη ώρα 87 νεολαίους

έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 20 ετών, κι όχι σε 87 φορές ισόβια.

Παρότι σύµφωνα µε τον νόµο το είδος των εγκληµάτων που έχει διαπράξει ένας κατάδικος δεν αξιολογείται για την απόλυση υπό όρο,

θα ασχοληθώ, όσο συντοµότερα µπορώ, µε την ηθική αυτουργία.

Γιατί µετά από 24 χρόνια παρατηρώ ότι η παραπληροφόρηση και τα fake γεγονότα καλπάζουν σβήνοντας βαθµιαία τα λίγα ψήγµατα αλήθειας που υπήρχαν.

1. Περίπου 9 µήνες µετά τις συλλήψεις και διαρκούσης της δίκης έγινε µια πρώτη δηµοσκόπηση.

Σ’ αυτήν 54% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν πιστεύουν ότι ο Α. Γιωτόπουλος ήταν ο αρχηγός.

Κι ενώ στο χρονικό αυτό διάστηµα όλα σχεδόν τα µίντια βυσσοδοµούσαν καθηµερινά εναντίον µου (έφτασαν στο σηµείο να γράφουν ότι ο πατέρας µου ήταν συνεργάτης της Χούντας του ’67, ενώ είχε αποβιώσει το Γενάρη του 1965) χωρίς να µπορώ να απαντήσω.

2. Μόλις εκδόθηκε η απόφαση η µεγαλύτερη και σηµαντικότερη τότε εφηµερίδα η «Ελευθεροτυπία» έγραψε στο κύριο άρθρο της ότι «η ηθική αυτουργία του Γιωτόπουλου δεν αποδείχθηκε».

3. Ο τότε Πρόεδρος της ∆ιεθνούς Οµοσπονδίας των Ενώσεων ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου κ. Patrick BAUDOUIN που παρακολούθησε τη ∆ίκη δήλωσε ότι «Στην περίπτωση του Γιωτόπουλου η Ελληνική ∆ικαιοσύνη λειτούργησε ως ∆ικαιοσύνη ∆ικτατορίας».

4. Στη διάρκεια της ∆ίκης ένας απ’ τους σηµαντικούς κατηγορούµενους που συνεργάστηκε µε τις αρχές,

περιέγραψε µε λεπτοµέρειες πως παίρνονταν οι αποφάσεις συλλογικά και δήλωσε ότι δεν υπήρχε ηγεσία, παρότι πιέζονταν από τους ∆ικαστές.

Εφτασε µάλιστα στο σηµείο να περιγράψει πως αυτός ακύρωσε µια βίαιη ενέργεια επειδή διαφωνούσε.

Το ίδιο κατέθεσε κι άλλος ένας κατηγορούµενος που ακύρωσε µόνος του άλλη βίαιη ενεργεία.

Χωρίς να υπάρξει κάποια διάψευση από άλλους κατηγορούµενους.

Πράγµα που σηµαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ηθικής αυτουργίας κάποιας ανύπαρκτης ηγεσίας.

5. Σύµφωνα µε τον Γερµανό νοµικό Claus Roxin, εµπνευστή της Tatherrschaft (πατρότητα της πράξης),

δεν αρκούν κάποιες ενδείξεις ή το «δεν µπορεί παρά να είναι αυτός» για να καταδικαστεί κάποιος για ηθική αυτουργία,

αλλά απαιτείται ν’ αποδειχτεί στο ∆ικαστήριο µε συγκεκριµένα στοιχεία ότι αυτός διέταξε την πράξη.

Το συµπέρασµα είναι αβίαστο.

∆εν υπήρξε ποτέ ηθική αυτουργία.

∆εν είναι παρά ένα παραµυθάκι ισχυρών εξωδικαστικών παραγόντων που το επέβαλαν στο Πρωτόδικο ∆ικαστήριο, για να καταδικαστώ σε βαριά ποινή, ώστε να µπορούν να µε παρουσιάζουν σαν σίριαλ κίλερ.

Σε ένα ακόµη απ’ τα συχνά δικαστικά σκάνδαλα της χώρας.

Αυτό το παραµυθάκι ανακυκλώνουν σήµερα εµπλουτισµένο µε νέα χονδροειδή ψέµατα µε τη βοήθεια της λήθης του χρόνου.

52 χρόνια µετά την κατάρρευση της ∆ικτατορίας του ’67,

το δικαστικό σύστηµα της σηµερινής ∆ηµοκρατίας δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό της Χούντας.

Οπως και τότε, δεν διστάζουν να καταδικάζουν και να φυλακίζουν όποιον γουστάρουν παραβιάζοντας ανοιχτά νόµους και αρχές του ∆ικαίου.

Με οποιοδήποτε πρόσχηµα ακόµη και το πιο γελοίο.

Να τον κρατάνε φυλακισµένο για όσο χρόνο θέλουν.

Ενώ παράλληλα οι πραγµατικοί και ουσιαστικοί ένοχοι για το µεγαλύτερο έγκληµα

– σκάνδαλο των Τεµπών µε 57 νεκρούς -

όχι µόνο δεν θα φυλακιστούν

αλλά ούτε καν θα δικαστούν.

Αλέκος Γιωτόπουλος, Ιούνιος 2026

Η επιστολή στάλθηκε στο Documento.