ΕΑΜ.....

απο  facebbok  Iannis  Golias

27 Σεπτέμβρη του 1941, σε ένα μικρο σπιτάκι στα Εξάρχεια,

στο τέρμα της Μαυρομιχάλη,

συναντιούνται μυστικά

οι:

Λευτέρης Αποστόλου του ΚΚΕ,

Χρήστος Χωμενίδης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας,

Ηλίας Τσιριμώκος της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας

και

Απόστολος Βογιατζής του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας,

και

εκεί υπέγραψαν το Ιδρυτικό του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου

...............................................

είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης του περίφημου ΕΑΜ.

...............................................

η πρωτοβουλία ανήκει στις δυο τρεις εκατοντάδες κομμουνιστών που ειχαν κατορθώσει να δραπετεύσουν από τις φυλακές και τα ξερονήσια που τους είχε στείλει ο Μεταξάς,

και πάλευαν απ τις αρχές καλοκαιριού του 1941, λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα,

να έρθουν σε επαφή με άλλα κόμματα και να δημιουργήσουν ενα πανελλήνιο αντιστασιακό μέτωπο

...............................................

Όπως αναφέρουν στο Ιδρυτικό κείμενο,

σκοπός του ΕΑΜ είναι:

«...η απελευθέρωση του Έθνους από τον ξένο ζυγό...»

και

«...η κατοχύρωση του κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού, όπως αποφανθεί περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του...».

...............................................

Επίσης, στο Ιδρυτικό του ΕΑΜ

ξεκαθαρίζεται ότι:

«στο ΕΑΜ γίνεται ισότιμα δεκτό, κάθε κόμμα ή Οργάνωση,

που δέχεται τις αρχές του Ιδρυτικού του ΕΑΜ, και θα εργασθεί για την επιτυχία των σκοπών του ΕΑΜ...».

...............................................

το ΕΑΜ γιγα­ντώθηκε σε ένα πανελλήνιο μαζικό πατριωτικό κίνημα,

στο οποίο βρήκαν στέγη όλοι οι Έλληνες.

...............................................

γιατι;

μα διοτι το ΕΑΜ δεν ήταν μια καθαρά κομμουνιστική οργάνωση.

...............................................

αμέσως μετά ενα απ τα πιο φωτισμένα μυαλά του τόπου,

ο Δημήτρης Γληνός, εκδίδει το ιδεολογικοπολιτικό μανιφέστο

«Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ».

...............................................

είναι κάτι σαν το «Ευαγγέλιο» της Εθνικής Αντίστασης.

ήταν ένα μικρό βιβλιαράκι γραμμένο σε στρωτή δημοτική

που περιγράφει και αναλύει τη νεα καθημερινότητα που ζει ο ελληνικός λαός τώρα με τους κατακτητές.

...............................................

στόχος του βιβλίου αυτού δεν ήταν να εντυπωσιάσει με ρητορικά σχήματα.

μιλούσε απλά και κατανοητά για τον μέσο Έλληνα της εποχής.

...............................................

αν και κομμουνιστής ο μεγάλος Δημήτρης Γληνος δεν ήταν καθόλου στενόμυαλος.

...............................................

η δραση του ΕΑΜ ειναι άμεση.

οργανώνει απεργίες,

διαδηλώσεις,

συσσίτια,

ιατροφαρμακευτικές αποστολές

...............................................

χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δυναμικές κινητοποιήσεις που οργανώνει και καταφέρει η Ελλά­δα να εχει το απίστευτο για την εποχή προνόμιο,

να είναι η μόνη χώρα που ούτε ένας στρατιώτης της δεν πολέμησε στο πλευρό του Άξονα

και οι πολίτες της εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική εργασία στη Γερμανία.

...............................................

Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης (για χρόνια δεξι χέρι του ελευθέριου Βενιζέλου) εξεπλάγη όταν είδε ότι η μεγαλειώδης αθηναϊκή κινη­τοποίηση του ΕΑΜ στις 5 Μαρτίου 1943,

που κατέβασε στο δρομο πάνω από 300.000 χιλιάδες λαού με το σύνθημα

«Κάτω η επιστράτευση!»

ακύρωσε τη γερμανική δια­ταγή επιστράτευσης των Ελλήνων:

...............................................

«Μου είναι αδιανόητο (έλεγε ο Σοφούλης) Δεν μπορώ να το συλλάβω. Να αναγκασθεί ο Χίτλερ να ανακαλέσει διαταγή επιστρατεύσης!»

...............................................

το ΕΑΜ υπήρξε φάρος για τον υπόδουλο τοτε λαο μας

και

είναι το μαζικότερο λαϊκό κίνημα από την ίδρυση του νέου Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα.

...............................................

οπως γράφει και ο δάσκαλος Μενέλαος Χαραλάμπιδης,

το ΕΑΜ αποτέλεσε τη μήτρα από την οποία αντλούσε κύρος ολόκληρη η Αριστερά.

...............................................

Οι αγώνες του ΕΑΜ ήσαν αυτοί που έδωσαν στην Αριστερά το περίφημο ηθικό της πλεονέκτημα,

για το οποίο σκούζουν ακόμα και μέχρι σήμερα οι απόγονοι των φασιστών

...............................................

η απάντηση όμως φιλοι, είναι απλή

όταν το ΕΑΜ εν μέσω μυρίων κινδύνων μοίραζε φαΐ, στέγη, καταφύγιο, σε χιλιάδες ανθρώπους,

οι ιδεολογικοί πρόγονοι των σημερινών διαμαρτυρόμενων για το τάχα ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς,

συνωστίζονταν στα γερμανικά σκαλοπάτια για υπουργοποίηση...

...............................................

ΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΗΞΕΡΕ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΔΕ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΔΕΞΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ...!!!

 

Αρης....

 «Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

– Τον ξέρεις τον Άρη;

– Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.

– Τον είδες ποτέ σου;

– Όχι. Μα τόνε ξέρω.

– Πώς είναι;

– Τρεις βολές πιο αψηλός απ” τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία.

Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα “αετόπουλο” που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού.

– Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη;

– Τόνε ξέρω.

– Τον είδες ποτέ σου;

– Τον είδα με τα μάτια μου.

– Πώς είναι;

– Έχει μακριά γένεια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει -κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα.

Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα -αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων.

Και γω που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον ΑΡΗ»

(Γιάννης Ρίτσος, Το υστερόγραφο της δόξας – Άρης Βελουχιώτης)

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

16 Ιούνη 1945. Σαν σήμερα, πριν από 76 χρόνια, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης, θα φύγει από τη ζωή.

Ο Άρης, κυκλωμένος από τους διώκτες του, έξω από τη Μεσούντα, θα ανοίξει ο ίδιος την πόρτα της αιωνιότητας. Θα περάσει στην αθανασία της συλλογικής μνήμης και συνείδησης, δίνοντας το τέλος με το ατομικό του περίστροφο. Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας.

Ακολούθησε ο κανιβαλισμός.

Η θηριωδία του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος.

Οι δύο νεκροί σύντροφοι θα αποκεφαλιστούν και τα κεφάλια τους θα κρεμαστούν από τις 18 έως τις 20 Ιούνη, σ” ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα.

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Τι ήταν ο Άρης; Εκείνο το «αμείλικτο τέρας» που περιγράφουν οι θιασώτες του πιο πρωτόγονου και συνάμα βλακώδους αντικομμουνισμού; Ήταν από στρατιωτική άποψη ένας «κατσαπλιάς», όπως διατείνονταν οι «ήρωες» του δοσιλογισμού; Κάποιος με «θολή» πολιτική σκέψη, όπως λένε εκείνοι που όσα δεν φτάνουν τα κάνουν κρεμαστάρια; Ας δώσουμε το λόγο στους – σοβαρούς – πολιτικούς αντιπάλους του Άρη:

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος αναφέρει: «Ο Άρης ήταν ένας αγνός ιδεολόγος» (Φίλιππος Φιλλίπου, «Βήμα», 3/2/2002), «ήταν ένας ευφυής άνθρωπος» (εφημερίδα «Πρώτη», 24/9/1986)

«… ο Άρης απέδειξε ότι είχε ψυχοσύνθεση ηγέτου, χάρη σ” αυτόν, το γόητρο του ΕΛΑΣ ανήλθε κατακορύφως», γράφει ο Ευάγγελος Αβέρωφ – Τοσίτσας στο βιβλίο του «Φωτιά και τσεκούρι». Ο ίδιος μιλώντας για την «θεαματική εξέλιξη» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ τονίζει ότι «ο Άρης ήταν ο κύριος παράγων της». Ο Αβέρωφ – και όχι κάποιος πολιτικός φίλος του Άρη – τον περιγράφει ως «ηγέτη», «γενναίο», «καλό οργανωτή», ως άνθρωπο που «δεν του έλειπε ούτε η ευφυΐα ούτε κάποια παιδεία». Και προσθέτει ο Αβέρωφ: «Ένας Ιταλός στρατηγός, που δεν είχε κανένα λόγο να τον συμπαθή, ο Ινφάντε, είπε το 1945 στον γράφοντα τις σελίδες αυτές: «Από όλους τους αρχηγούς του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ που γνώρισα, και γνώρισα πολλούς, μόνον ο Άρης μου έκαμε εντύπωση. Ήταν δυνατός, στοχαστικός, είχε λεπτότητα»».

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Πολύ πριν από την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα τα 4/5 της χώρας είχαν ήδη απελευθερωθεί από τον ΕΛΑΣ. Ήδη από την Άνοιξη του ’44, το Γερμανικό επιτελείο του οποίου ηγείτο ο Χέλμουτ Φέλμυ αναγκάστηκε να κηρύξει την Πελοπόννησο ως εμπόλεμη ζώνη και τούτο λόγω της καθόδου του Άρη στην Πελοπόννησο. Ο ίδιος ο Φέλμυ σημείωνε ότι χρειαζόταν τουλάχιστον 3 μεραρχίες επιπλέον, μόνο για την Πελοπόννησο, λόγω της ανάπτυξης στις τάξεις του ΕΛΑΣ που είχε εμφυσήσει το οργανωτικό πνεύμα του Άρη και η προσωπική του παρουσία στην περιοχή («Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα», Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Τέτοια αποτελέσματα μάλλον δεν θα μπορούσαν να επιτυγχάνονται από «κατσαπλιάδες»…

Καταγεγραμμένες είναι οι απόψεις του Κρις Μοντάγκιου Γούντχαουζ, του Άγγλου Συνταγματάρχη, επικεφαλής της βρετανικής αποστολής στην Ελλάδα, για τον Άρη ως στρατιωτική μεγαλοφυΐα. «Χωρίς Ζέρβα δεν γινόταν, χωρίς Αρη δεν πετύχαινε», έλεγε ο Γούντχαουζ για την επιχείρηση της ανατίναξης του Γοργοποτάμου. Ο Κρις Γουντχάουζ, σε επιστολή του προς την ηγεσία του ΕΑΜ, αμέσως μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, ανάμεσα στα άλλα γράφει: «…θέλω να ευχαριστήσω εκ μέρους της Αγγλίας και την οργάνωσίν σας και τον ικανώτατον στρατιωτικόν αρχηγόν σας» (Στρατηγού Ν. Ζέρβα: «Απομνημονεύματα», εκδόσεις «Μέτρον»).

Όσο για την πολιτική διορατικότητα και οξυδέρκεια του Άρη, πέρα από τις διαπιστώσεις του για τις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και φυσικά της Βάρκιζας ότι «παρέδιδαν το απελευθερωτικό κίνημα δεμένο χειροπόδαρα στους Άγγλους» («Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων», Δ.Χαριτόπουλου, εκδόσεις «Τόπος» – RealNews) αρκεί η υπόμνηση των λόγων του στη σύσκεψη των καπετάνιων του ΕΛΑΣ τον Νοέμβρη του ’44: «Αν ζήσει κανένας σας – τους έλεγε – να θυμάται τα λόγια αυτά.

Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει». Επομένως, όπως έχει γράψει και ο συνάδελφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: «Μπορεί να προσάψει κανείς ό,τι θέλει στον Βελουχιώτη, όχι όμως απουσία στρατηγικού, “γεωπολιτικού” ενστίκτου και βαθιάς ιστορικής γνώσης».

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Ο Άρης Βελουχιώτης δεν γεννήθηκε μέσα σε μια στιγμή, όπως η Αθηνά μέσα από το κεφάλι του Δία. Δεν προέκυψε αστραπιαία. Για να φτάσει να διαμορφωθεί από τον Θανάση Κλάρα (αυτό ήταν το πραγματικό του όνομα) στον χιλιοτραγουδισμένο πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, διένυσε μια πολυκύμαντη πορεία βασανιστικής ωρίμανσης .

Ο Άρης ήταν δημιούργημα και «γέννημα» της ανάτασης του ίδιου του ελληνικού λαού. Ο μεγάλος ποιητής Κώστας Βάρναλης στο βιβλίο του Πάνου Λαγδά «Άρης Βελουχιώτης ο πρώτος του αγώνα», έγραψε: «Θρυλικός ο Άρης Βελουχιώτης.

Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του Αγώνα, κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε όπως ο Άρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλληκάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε».

Ο Άρης δεν υπήρξε, δεν διαμορφώθηκε «τυχαία».

Η διαδρομή από τον Θανάση Κλάρα μέχρι τον κομμουνιστή Άρη Βελουχιώτη, είναι μια διαδρομή ταυτισμένη με το μήνυμα που εκπέμπεται από τα ίδια τα νάματα της ποίησης του κομμουνισμού.

Πολλοί παριστάνουν τους «αρμόδιους» να μιλήσουν γι” αυτή τη διαδρομή. Όμως, αρμοδιότερος ήταν ο ίδιος ο Άρης. Και μίλησε: «…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα», γράφει σε επιστολή στον «Ριζοσπάστη», στις 9/9/1931. «Έκτοτε – συνεχίζει – δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα;». Περίπου προφητικά στην ίδια επιστολή καταλήγει: «Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

Με αυτά τα εφόδια έφερε σε πέρας ο Άρης την αποστολή που του ανατέθηκε, όταν ανέλαβε να υλοποιήσει την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την συγκρότηση αντάρτικου απελευθερωτικού στρατού. Με αυτό το πνεύμα γράφτηκε από το χέρι του Άρη ο όρκος του ΕΛΑΣ, ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά.

«Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη.

Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Αθάνατο πολιτικό κειμήλιο, διαχρονικής αξίας – και δραματικής επικαιρότητας στη σημερινή Ελλάδα των ξένων δανειστών και των εγχώριων «σωτήρων» – αποτελεί η ιστορική ομιλία του Άρη που την εκφωνεί στις 29 Οκτώβρη του 1944 στην απελευθερωμένη Λαμία εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Ο Άρης παρουσιάζει την πολιτική του ΕΑΜ και, ανάμεσα στα άλλα, λέει:

«Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένειά του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ” όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι” αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Όταν έξαφνα στα 1929-’31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.

Να, λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Αυτοί, λοιπόν, οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και τη διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία(…). Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευσή του».

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Ο Άρης λατρεύτηκε από τους συναγωνιστές του. Να τι περιγράφει ένας από τους αντάρτες του, ο Καραδημήτρης, στον Σπύρο Μελετζή: «Τί να σου πω, Σπύρο, τόσο σκληραγωγημένο άνθρωπο δε θα ξανακάνει ο κόσμος. Στις πορείες εμείς παιδιά τώρα και κουραζόμαστε και κείνος άντεχε πιο πολύ απ” όλους μας, στην πείνα τα ίδια, στη δίψα και στην κακοπέραση. Πολλές φορές έμεινε εκείνος νηστικός για να δώσει σε μας. Κι ένα τσιγάρο ακόμα νά “χε θα τό “δινε σε μας. Ήταν τόσο σκληρός με τον εαυτό του που πολλές φορές μας τρόμαζε. Ούτε ασκητής, ούτε φακίρης δε θα μπορούσε ν” αντέξει στη γεμάτη στερήσεις ζωή που έκανε ο Άρης και μάλιστα τότε στις αρχές που ξεκινήσαμε. Μαρτυρήσαμε όλοι μας, κι αν δεν ήταν ο Άρης να μας εμψυχώνει κάθε μέρα, θα τά “χαμε παρατήσει. Τόσο δύσκολες μέρες περάσαμε τότε στις αρχές».

Από την σημερινή Ελλάδα δεν λείπουν οι απόγονοι του δοσιλογισμού.

Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί συνεχιστές των ταγματασφαλιτών. Οι φασίστες γκεμπελίσκοι που ματαιοπονούν στην προσπάθεια τους να σπιλώσουν τον Άρη και να παραχαράξουν την Ιστορία.

Όπως συνηθίζεται στην περίπτωση των φασιστών, ο «Καιάδας» της γελοιότητάς τους είναι τόσο βαθύς όσο η προστυχιά τους. Και όσο πιο πρόστυχοι γίνονται τόσο περισσότερο θυμίζουν τον «ήρωα» ενός επίσης «προφητικού» κειμένου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αναγέννηση» στις 21 Ιούνη 1945. Ο Θεσσαλός δημοσιογράφος Φαίδων Μακρής, έγραφε:

«Σύμφωνα με τους μαθηματικούς νόμους του εκκρεμούς, το καθημαγμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη, ταλαντευόταν προχθές κρεμασμένο σ” ένα φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων. Αιωρείτο αργά. Δεξιά – αριστερά, δεξιά – αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε και μια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε.

Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα.

Ενα «γιατί;» μεγάλο σαν το έργο του Αρη, γεννιόταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια. Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με το θάνατο, η ανταρσία ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με τη διαγραφή του.

Ομως, η αισχρή, βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μια ιστορική αδικία και μια εθνική ντροπή…

«Χαράς ευαγγέλια» γαύγισε για το θάνατο του ήρωα η εμπαθής ασημότης της Νομαρχίας Τρικάλων, χωρίς να σκεφτεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με «τας κεκανονισμένας τιμάς» τη ζωή, ύστερα από λίγο δε θα τον θυμούνται ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Άρη Βελουχιώτη δε θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια καταγραφεί στην ιστορία του έθνους».

Αυτός ήταν ο Άρης. Ανέγγιχτος από κάθε επιχείρηση γκεμπελικού τύπου λασπολόγησης του ονόματός του. Και έτσι θα παραμείνει: Ολικά και αμετάκλητα αποκαταστημένος στη συνείδηση του λαού. Γιατί, πολύ απλά, είναι βαθιά εγκαταστημένος στο νου και στην καρδιά του λαού, ως σύμβολο των αγώνων για τη λευτεριά και τη δημοκρατία του λαού.

*

Νικος Μπογιοπουλος

Όλες οι αντιδράσεις:

33

Τατόϊ η Ζωγράφου…

Ο Γεώργιος Α’ διάλεξε το Τατόϊ, αλλά δεν ξέχασε του Ζωγράφου…

Με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου, τα Ανάκτορα του Τατοΐου επανήλθαν στη δημοσιότητα και πολλά --ιστορικά ή μη – γράφτηκαν ή ειπώθηκαν.

Στο πλαίσιο αυτών των αναφορών, ίσως ήταν θεμιτό να επισημανθεί κάτι το οποίο έχει περάσει απαρατήρητο από την αττικογραφία. Κι αυτό δεν είναι άλλο, παρά η επιλογή του Τατοΐου για να χτιστούν τα θερινά Ανάκτορα στα τέλη του προσπερασμένου αιώνα! Δηλαδή σε μία εποχή που η σημερινή πλατεία Συντάγματος ήταν… χωράφι!

Στην ‘’Βικιπαίδεια’’ μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Το 1871, ύστερα από παρότρυνση του Ερνέστου Τσίλλερ, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α’ αγόρασε το κτήμα, συνολικής έκτασης 20.000 στρεμμάτων, από την οικογένεια Σούτσου αντί τριακοσίων χιλιάδων (300.000) δραχμών». Και το πρώτο κτήριο των Ανακτόρων -η θερινή κατοικία του Γεωργίου Α’- κτίστηκε το 1889.

Η παρότρυνση του Τσίλλερ για να χτιστεί η θερινή κατοικία του Γεωργίου Α’ στην αρχαία Δεκέλεια (τοπωνύμιο πριν ονομαστεί Τατόΐ από τον Αλβανοβλάχο φύλαρχο Τατόη), είχε προκύψει μετά από σχετική διερεύνηση σε διάφορες περιοχές της Αττικής.

Ο μεγάλος αρχιτέκτων στο πλαίσιο της επιθυμίας του βασιλιά, για να αποκτήσει θερινά Ανάκτορα σε τόπο με ξηρό και υγιεινό κλίμα, αποφάσισε να… σφάξουν αρνιά σε διάφορες περιοχές, για να δουν σε ποια τοποθεσία το σφαγμένο αρνί θα βρωμίσει τελευταίο! Η τοποθεσία που ‘’κέρδισε’’ ήταν το Τατόϊ και η εναλλακτική ήταν η περιοχή Ζωγράφου!

Αν και του Ζωγράφου απείχε από το κέντρο της Αθήνας μόνον 3-4 χιλιόμετρα, ο Γεώργιος Α’ επέλεξε το Τατόϊ – κι ας απείχε 15 χιλιόμετρα!
Όμως ο βασιλιάς δεν παραμέλησε του Ζωγράφου και ‘’διαφήμιζε’’ την τοποθεσία στους κύκλους του, σε σημείο να αναγερθεί εκεί ένα… Καζίνο, το οποίο είχε την ''υψηλή'' πελατεία!

Αν και αυτό -για άγνωστους λόγους- δεν αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Ζωγράφου (!..), το Καζίνο υπήρχε -ως κτήριο- μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 στην περιοχή του παλαιού τέρματος των λεωφορείων, δηλαδή στον τέλος της λεωφόρου Παπάγου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το συγκρότημα πολυκατοικιών υπαλλήλων του ΙΚΑ…

Το Καζίνο δεν ήταν κανένα… χαμόσπιτο, αλλά ένα νεοκλασικό ημικύκλιο κτίσμα (ίσως του Τσίλλερ!) με κυκλικό προαύλιο, μαρμάρινο τοιχίο με γλυπτά και στη μέση μαρμαρόγλυφο σιντριβάνι. Ένας χώρος εντελώς παρατημένος, αλλά κατάλληλος για να παίζουν μπάλα τα παιδιά!

Η εν λόγω περιοχή έγινε κοινότητα στις αρχές του 1900, όταν δηλαδή άρχισε να πουλάει οικόπεδα ο κάτοχος και πανεπιστημιακός καθηγητής Ιωάννης Ζωγράφος. Από το 1920 άρχισαν να χτίζονται βίλλες, όπως π.χ. η βίλλα του Κώστα Ζωγράφου (σήμερα Παιδικός Σταθμός), η βίλλα Βοναπάρτη (σήμερα Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών του Δήμου Ζωγράφου), η βίλλα Βουγά, η βίλλα Νινού, η βίλλα Αγλατζιά, η βίλλα Βουτυρά (σήμερα Πνευματικό Κέντρο και Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο) και τόσες άλλες.

Όμως οι πλέον εμβληματικές βίλλες στου Ζωγράφου, εκτός αυτής του Κ. Ζωγράφου που δέσποζε στο πάρκο μεταξύ Παλαιού και Νέου Ζωγράφου, ήταν αυτή της Κοτοπούλη και η άλλη της Συριώτη.

Η μεν βίλλα της Μαρίκας Κοτοπούλη γνώρισε μεγάλες δόξες την εποχή που ζούσε η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός και αφού πέρασε μία μακρά περίοδο ερήμωσης, στεγάστηκε εκεί το ΛΑ’ Αστυνομικό Τμήμα Ζωγράφου, όπου επί χούντας είχαν… διαπρέψει κάποιοι ασφαλίτες. Σήμερα είναι δημοτικό Κέντρο Πολιτισμού.
Η βίλλα Συριώτη (επί των οδών: Κουσίδη, Ευνομίας, Ηρώων Πολυτεχνείου) σήμερα δεν υπάρχει και στη θέση της έχει κτιστεί ένα θαυμάσιο Δημοτικό Σχολείο. Η βίλλα αυτή ανήκε σε στενή συγγενή της βασιλικής οικογένειας, η οποία ήταν Κυρία επί των Τιμών της Βασιλίσσης! Η κυρία Συριώτη, με τ’ όνομα!

Ευγενέστατη και αγαπητή στα παιδιά της γειτονιάς και πάντα μας έδινε τη μπάλα όταν έπεφτε στον κήπο της! Είχε εμφάνιση σαν την τηλεοπτική… μις Μαρμπλ και οδηγούσε (τότε!) ένα μικρό καφετί Ford Anglia. Την θυμάμαι πάνω στο τιμόνι να κατεβαίνει την Αντιφάνους - σαν σκηνή από αγγλική ταινία…
Τα καλοκαίρια η κυρία Συριώτη έδινε συχνά δεξιώσεις στον κήπο της με ‘’υψηλούς’’ προσκεκλημένους και λέγανε ότι έρχονταν ο Παύλος με τη Φρειδερίκη. Αυτό που βλέπαμε εμείς οι πιτσιρίκοι, είναι ότι η γειτονιά γέμιζε με… κουρσάρες και η μυρουδιά από τα μπιφτέκια έσπαγε μύτες! Όμως η οικονόμος της κυρίας Συριώτη, δεν μας άφηνε έτσι. Πηγαίναμε από την πλαϊνή πόρτα της οδού Ευνομίας και μας φόρτωνε με μπιφτέκια και σοκολατάκια!

Του Ζωγράφου είχε και ένα άλλο εμβληματικό κτήριο. Ήταν το ‘’Ζωγράφειον Δημοτικόν Σχολείον’’ - ένα νεοκλασικό που είχε θεμελιώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος! Βρισκόταν απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Θεράποντος – εκεί όπου το σημερινό σχολικό συγκρότημα. Ήταν ένα σχολείο-μνημείο, όπου έμαθαν γράμματα γενιές και γενιές Ζωγραφιωτών. Τυχεροί όσοι είχαν διευθυντή τον φωτισμένο δάσκαλο και παιδαγωγό - τον κ. Μπραούζη.

Για να επιστρέψουμε στο ‘’βασιλικό’’ θέμα, στα χρόνια του Πεισίστρατου είχε κατασκευαστεί ένα υδραγωγείο -λίγο πιο πάνω από τη Μονή Καισαριανής- που έπαιρνε νερό από πηγή του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου και το ‘’έστελνε’’ στην Αρχαία Αγορά! Σε αυτό δε το εκκλησάκι λέγεται ότι πήγαινε τακτικά ο βασιλιάς Παύλος…

Στις αρχές του 20ού αιώνα έγινε μία αναπαλαίωση και παρέμβαση στο δίκτυο, τοποθετήθηκαν μαύρες μεταλλικές σωλήνες και το νερό ‘’πήγαινε’’ στα Ανάκτορα της Αθήνας!

Αυτές οι σωλήνες ήταν επιφανειακές και κατέβαιναν προς τη Μονή Καισαριανής, ακολουθούσαν παράλληλα τον δρόμο προς την Καισαριανή, έστριβαν δεξιά και πάνω από το νεκροταφείο Ζωγράφου και ‘’κατηφόριζαν’’, έως που έφταναν στη στάση ‘’Γέφυρα» του Ιλισσού ποταμού, όπου υπήρχαν στις όχθες του κάποια φτωχόσπιτα με λαμαρίνες. Στα μέσα του ’60 άρχισαν τα έργα και ο Ιλισσός σκεπάστηκε προς χάριν των λεωφόρων Παπανδρέου και Πάλμε… 

Από το τότε στο  σήμερα, από τον Γεώργιο Α’ στον Κωνσταντίνο Β’, από το Τατόϊ στου Ζωγράφου και η Ιστορία γράφεται κάπως έτσι. Με στοιχεία, αναφορές, καταθέσεις και θύμισες…

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΞΑΝΘΙΔΗΣ

 

Κωνσταντίνος.....

Χθέs το απόγευμα πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs''Κωνσταντίνος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ .

Χθέs το απόγευμα πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' που το 1991 φυγάδευσε στο εξωτερικό-επι κυβερνήσεως Κων. Μητσοτακη πατρός του σημερινού "υπεροχοτέρου και καλυτερότερου"πρωθυπουργού που "θαυμάζουν όλοι"-, θησαυρούς ανεκτίμητους , ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, απο τα θερινά ανάκτορα του Τατοΐου.

Θησαυρούς που φόρτωσε σε 6 νταλίκες με 9 κοντέινερς βάρους 32 τόνων που περιείχαν 1904 δέματα.

Μεταξύ αυτών ήταν και 271 πίνακες ανεκτιμητου αξίας τους οποίους πούλησε στο εξωτερικό σε επενδυτές τέχνης.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'', που σε αγωγή του απέναντι στο ελληνικό δημόσιο ,αιτείτο αποζημίωσηs ύψουs 161,5 εκατομμυρίων ευρώ - για τη περιουσία του-και συμβιβάστηκε με μόλιs 13,5 εκατομμύρια κατόπιν δικαστικήs απόφασηs τα οποία και ειισέπραξε το 2003 απο τη ΔΟΥ Αχαρνών(εκεί που ανήηκει και το Τατόι).

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' που το καλοκαίρι του 1965 με Γαρουφαλλιάδεs,Νόβεs,Μητσοτάκηδεs(αυτόs που μετά απο 26 χρόνια του επέτρεπε να κομίσει ειs τα ξένα ,δημόσια περιουσία),αποστασίεs,υποβάθμιση του Πρωθυπουργού Γ.Παπανδρεου και εμπνεόμενοs το ''κίνημα Ασπίδα'' άνοιγε τον δρόμο στη Χούντα και οδηγούσε στη μέγγενη και τα βασανιστήρια τον ελληνικό λαό.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' που όρκισε τη πραξικοπηματική κυβερνηση των συνταγματαρχών(δεν πρόλαβε να διοργανώσει το δικό του πραξικόπημα ''των στρατηγών)και αυτόs που έστελνε χαρμόσυνα τηλεγραφήματα στον Παπαδόπουλο ''επι τη διασωσει''-για την αποτυχημένη αποπειρα δολοφονίαs απο τον Παναγούλη-.

Άλλωστε σαν παίρνειs -στα ξένα-το βασιλικό καταπίστευμα μέχρι το 1973...τι άλλο να ευχηθείs.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' ,γόνοs τηs -δεύτερηs ξαδέλφη του Βασιλιά Παύλου- Φρειδερίκηs-,υψηλοβαθμου στελέχουs τηs ''νεολαίαs'' του Χίτλερ και εμπνευστή του σχεδίου ''Παιδουπόλειs'' με τα 28.000 παιδιά(ανταρτών,κομμουνιστών...) -που ακόμη τα βρίσκει η Χατζηβασιλείου στην Αμερική ,όπου και τα είχε εκχωρήσει (εναντι σοβαρού αντιτίμου)και όσα δεν δόθηκαν ,προσφέρθηκαν απο τα 16 τουs σαν εργατικό κεφάλαιο σε κλωστουφαντουργούs και άλλουs βιομήχανουs τηs εποχήs που ''στήριζαν'' την ''εξουσία'' -,αυτή που κήρυττε τον αντικουμμουνισμό και επισκεπτόμενη τη Μακρόνησο με τον Παύλο,εκθείαζε τιs ''σωφρονιστικέs μεθόδουs'' που εφαρμόζονταν,επέλεγε τον εθνάρχη αντί του Στεφανόπουλου σαν πέθαινε ο Παπάγοs, εξαφανιζε τον Αμπατιέλο,υπαγόρευε Νοβεs και πλήθοs άλλων ''βασιλικών ''ενεργειών (όπωs και η πεθερά τηs Σοφία που λειτουργούσε ωs πράκτοραs των συμφερόντων του αδελφού τηs Κάιζερ το '15) και αποτέλεσε τον ηθικό αυτουργό που όπλισε το χέρι του Γκοτζαμάνη και του Φον Γιοσμά και εκτέλεσαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'', αδελφόs τηs Σοφίαs μαs που στον γάμο τηs το 1962 είχε 3.000 αριστοκράτεs Ισπανούs καλεσμένουs και 32 εν ενεργεία βασιλιάδες και πρίγκιπες και 109 εστεμμένουs ή πρίγκιπες έκπτωτουs και στοίχισε 2,800.000 δολάρια εποχήs,τότε που ο Καραμανλήs δήλωνε η "προίκα" εκφράζει "την συμμετοχή του λαού στο ευτυχές γεγονός",μετά την ψήφιση στη βουλή για προικώον αξίαs 30.000 χρυσών λιρών.

Τότε που την ίδια ωρα οι Ελληνεs φεύγαν με τα τραίνα για εργασία στη Γερμανία και οι φοιτητέs στο στο δρόμο απαιτούσαν ''προίκα στη Παιδεία και όχι στη Σοφία''.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'', ανηψιόs του Γεωργιου του Βου(όs) που αποτέλεσε το ''διακύβευμα'' των Δεκεμβριανών και ωs άνθρωποs των Βρετανών τίμησε την αποστολή του.

Αγαπημένοs των Άγγλων,των ελευθεροτεκτόνων του Λονδίνου

( Wellwood Lodge),του Τσώρτσιλ(αν και τον θεωρούσε κρετίνο) και του Μεταξά.

Που τον 'διώξαν το 1924 με τον Παπαναστασίου,11 χρόνια μετά τον ξανάφερε ο δικτάτοραs και άνθρωποs των Άγγλων (αν και το βρήκε από τον Μπάλφουρ) Μεταξάs, και το 1946 με την ''Λευκή τρομοκρατία'' ξανακατσικώθηκε στον ελληνικό λαό.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'',εγγονός του Κωνσταντίνου Ά(που πέθανε σαν σημερα πριν 100 χρόνια)...

που το 1916 μεσούντος του Α' Παγκόσμιου Πολέμου και η Βουλγαρία-και αφού ειχε πάρει το πράσινο φως απ' τους Γερμανούς-εισβάλει στην ανατολική Μακεδονία.

Στην Δράμα βρίσκεται το Δ' σώμα στρατού το οποίο αντί να αμυνθεί του πατρίου εδάφους μετά από ρητή εντολή του Βασιλιά Κωνσταντίνου, παραδίδεται αμαχητί στους Γερμανούς.

Αποτελεί μοναδική στην παγκόσμια ιστορία περίπτωση εθελοντικής αιχμαλωσίας στρατιωτών από ένα στρατό,που δεν βρισκόταν σε άμεση εμπόλεμη κατάσταση με τους αιχμαλώτους.

Και ίσως η μεγαλύτερη ενσυνείδητη προδοσία Έλληνα αξιωματούχου(αν και υπάρχει μεγάλοs ανταγωνισμόs αυτή η θέση).

Στους Γερμανούς δεν φτάνει η παράδοση και αποφασίζουν αυτό το σώμα στρατού να το στείλουν στη Γερμανία για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Ο βασιλιάς το αποδέχεται και αυτό και ετσι ένα ολόκληρο Ελληνικό σώμα στρατού-7000 στρατιώτεs,μπαίνει στα τραίνα και μεταφέρεται στο Γκέρλιτς της Γερμανίας....

Μετά την ανακωχή των Γερμανών τον Νοέμβριο του 1918, οι βασιλόφρονες αξιωματικοί αρνούνται να επιστρέψει το Δ΄ Σώμα Στρατού στη «βενιζελική» πλέον Ελλάδα...

Η ουδετερότητα -Γερμανοφιλία του(η βασίλισσα Σοφία-με αρκετά ''ύποπτη'' στάση-,ήταν αδελφή του Κάιζερ) έκανε τουs συμμάχουs να τον θεωρούν τον πιο μισητό άνθρωπο στην Ευρώπη μετά τον Κάιζερ.

Στην επιστροφή του το 1920, υποβάθμισε τουs Αξ'κουs του Μικρασιατικού μετώπου, τοποθέτησε προσκείμενουs σε αυτόν και τα αποτελέσματα είναι γνωστά τηs Μικρασιατικήs καταστροφήs.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'',ανηψιόs του πρίγκηπα Ανδρέα(πεθερόs τηs Ελισσάβετ τηs Αγγλίαs)που γλύτωσε την εκτέλεση μαζί με τουs 6 στου Γουδή.

Ο Καψοκαλύβαs (απο τα χωριά των Τούρκων κατοίκων που έκαιγε) ,πoυ κουβάλαγε μαζί του βιεννεζικεs καρέκλες και σερβίτσια τσαγιού ,που την ώρα που χάναμε τη μάχη του Σαγγάριου(ο Παπούλαs τον είχε διατάξει να κινηθεί κυκλωτικά και αυτόs υποχώρησε-καθώs το θεωρούσε πιο ορθό-) και σαν ο απεσταλμένοs του Αρχιστράτηγου του μετώπου ,εκλιπαρούσε τον υπασπιστή του να τον ξυπνήσει απο τον βαρύ ύπνο,ο υπασπιστήs έλεγε πωs είχε ''ρητέs διαταγέs μα μην ξυπνήσει τον Πρίγκηπα για κανένα λόγο''.

Η μάχη χάθηκε,ο Κεμάλ αρχισε να επελαύνει,χιλιάδεs αιχμαλωτίστηκαν και ο Πρίγκηπαs κατάφερε να επιστρέψει σώοs και παρά την καταδίκη του σε θάνατο-,με παρέμβαση τηs Αγγλικήs βασιλικήs οικογενειαs και τη σιωπηλή συναίνεση του Βενιζέλου-ο Πλοίαρχοs Τάλμποτ παρέλαβε αυτόν και τη δύστυχη Αλίκη με τον μονοετή Φίλιππο(σύζυγο τηs Ελισσάβετ) και τουs φυγάδευσε με το πλοίο του.

Χθες το απόγευμα, πέθανε ο "τέως βασιλιάς", δισεγγονός του Γεωργίου του Α του Χριστιανου που έμαθε το 1864 πως θα αναλάβει καθήκοντα βασιλείας στην Ελλαδα, από την εφημερίδα που είχε τυλιγμένο το δεκαετιανο του στη στρατιωτική σχολή που σπούδαζε.

Χθέs το απόγευμα πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs''Κωνσταντίνος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ που κατά "Πέτσα" υπήρξε "ολυμπιονίκης, αξιωματικός, βασιλιάς και πάντα Έλληνας.

Ψάξτε να δείτε πως οι ολυμπιονίκες Ζαιμης και Εσκιζογλου,αθλητες μεγάλου διαμετρηματος(το πληρωμα του σκάφους που κέρδισε το χρυσό το 1960)," παραγκωνιστηκαν" από την αναφορά του γεγονοτος(ο διάδοχος επέλεξε ως αναπληρωματικο μέλος την αδελφή του Σοφία), προκειμένου να "περάσει ως βασιλικός οικογενειακος" αθλος".

Αναζητήστε τις επιδόσεις του διαδόχου στη στρατιωτική Ακαδημία και θα μειδιασετε.

Και το κυριότερο.

Όταν κλήθηκε να διαλέξει υπηκοότητα, επέλεξε τη Δανέζικη των προγόνων του και όχι την Ελληνική - Σαν Πρίγκηπας της Σπάρτης-, τίτλος που του είχε αποδοθεί).

Τέλος εποχής.

Όχι όμως και Λήθης.

Ειδικά, σαν ζούνε ακόμη άνθρωποι που υποφεραν από τις "επιλογές του",αυτού και του οίκου του.

Πάντα θα λυπάμαι σαν πεθαίνει ένας άνθρωπος.

Ποτέ όμως σαν πεθαίνει ένας βασιλιάς...

Συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

 

Πολυτεχνείο 1973

Το χρονικό της εξέγερσης.

Κάθε χρόνο, ο νους μας γυρίζει στην κορύφωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων το Νοέμβριο του 1973, για καλύτερη παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία -αξίες πάντα διαχρονικές και επίκαιρες-, οι οποίες ήταν το αποκορύφωμα προγενέστερων κινητοποιήσεων, με κύριους σταθμούς την κατάληψη της Νομικής Σχολής Αθηνών στις 21 και 22 Φεβρουαρίου του 1973 και τη διαδήλωση της 4ης Νοεμβρίου του 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου. Ο αγώνας εκείνος μετετράπη σε χείμαρρο, που παρέσυρε τον ελληνικό λαό ενάντια στην 7χρονη δικτατορία του καθεστώτος της 21ης Απριλίου.

Την Τρίτη (13/11), το δικαστήριο αθώωσε 12 από τους 17 συλληφθέντες στα επεισόδια, που σημειώθηκαν στις 4 Νοεμβρίου και επέβαλε στους υπόλοιπους 5 ποινές με αναστολή. Αμέσως, αναγγέλθηκαν φοιτητικές συγκεντρώσεις σε διάφορες σχολές για την επόμενη μέρα, γεγονός που προμήνυε το ξέσπασμα εναντίον του χουντικού καθεστώτος. Το πρωί της Τετάρτης (14/11), πραγματοποιήθηκαν Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, για να συζητηθεί το ζήτημα των φοιτητικών εκλογών. Στη Νομική Σχολή Αθηνών, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση, ενώ γύρω στη 1 το μεσημέρι, έφτασε η πληροφορία ότι στο Πολυτεχνείο υπήρχε ένταση μεταξύ αστυνομικών και φοιτητών και πως οι αστυνομικοί στο Πολυτεχνείο χτυπούσαν φοιτητές, γεγονός που προκάλεσε αναστάτωση.

Τότε, περίπου 1.500 φοιτητές ξεκίνησαν την πορεία τους από τη Σόλωνος για να γίνει διαδήλωση προς το Πολυτεχνείο. Στο δρόμο συγκρούστηκαν με αστυνομικές δυνάμεις και ορισμένοι από τους διαδηλωτές ενώθηκαν με όσους βρίσκονταν στο χώρο του Πολυτεχνείου και άλλοι έφυγαν στους γύρω δρόμους. Εντός και εκτός του κτιρίου του Πολυτεχνείου επικρατούσε ένταση. Εν τω μεταξύ, οι Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων ολοκληρώθηκαν, απορρίπτοντας τα κυβερνητικά μέτρα, που αφορούσαν στον προγραμματισμό των φοιτητικών εκλογών και το απόγευμα της ίδιας ημέρας, αποφασίστηκε η κατάληψη του κτιρίου του Πολυτεχνείου, κάτω από τον έλεγχο Συντονιστικής Επιτροπής. Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν να ενωθούν με τους υπόλοιπους.

Στις 5 το απόγευμα περίπου, πλησίασε το χώρο της συγκέντρωσης ο εισαγγελέας υπηρεσίας Σανίτας, ο οποίος ενημέρωσε τους συγκεντρωμένους ότι μπορούν να διαδηλώσουν και μετά να διαλυθούν ήσυχα. Μισή ώρα αργότερα, οι αστυνομικοί, που είχαν κυκλώσει το κτίριο, αποχώρησαν. Η κατάληψη συνεχίστηκε και οι κλεισμένοι στο κτίριο φοιτητές ενώθηκαν με τους συγκεντρωμένους απ’ έξω πολίτες καταλαμβάνοντας όλο το χώρο μπροστά από το Πολυτεχνείο και φωνάζοντας συνθήματα, όπως : "ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ", "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ", "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΕ", "ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑΫΛΑΝΔΗ". Γύρω στις 8 το βράδυ, οι συγκεντρωμένοι είχαν πλέον πολλαπλασιαστεί. Οι Γενικές Συνελεύσεις μέσα στο χτίριο συνεχίζονταν, ενώ έξω από το Πολυτεχνείο τα συνθήματα πλήθαιναν. Τότε έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες χειρόγραφες προκηρύξεις, που μοιράζονταν στα περαστικά αυτοκίνητα.

Γύρω στις 9, έγινε ολοκληρωτική κατάληψη του Πολυτεχνείου και του γύρω χώρου και σταμάτησε η κυκλοφορία. Οι διαδηλωτές γρήγορα έγιναν ακόμα περισσότεροι και έξω από το κτίριο ανέμιζαν σημαίες και έκαιγαν ομοιώματα του Παπαδόπουλου και σύμβολα της 21ης Απριλίου. Γύρω στα μεσάνυχτα, έκλεισαν οι πόρτες του Πολυτεχνείου και δημιουργήθηκαν επιτροπές περιφρούρησης για τις επισιτιστικές και υγειονομικές ανάγκες. Παράλληλα, συγκροτήθηκε η Συντονιστική Επιτροπή και άρχισε η προετοιμασία της λειτουργίας του Ραδιοφωνικού Σταθμού. Μεταξύ των κλεισμένων στο κτίριο, βρίσκονταν και αρκετοί εργάτες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, γίνονταν Συνελεύσεις κατά σχολές.

Γύρω στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, στην αίθουσα του κτιρίου Γκίνη, είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες άτομα, μεταξύ των οποίων εργάτες και εργαζόμενοι κάθε πολιτικής απόχρωσης. Στην Αθήνα, ξέσπασαν αναταραχές και στο πλευρό των φοιτητών γρήγορα τάχθηκαν μαθητές και εργάτες. Η κατάληψη μετατράπηκε σε λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στο καθεστώς της 21ης Απριλίου και οδήγησε στην επέμβαση των στρατιωτικών δυνάμεων, που άφησε πίσω της νεκρούς και τραυματίες.

Ιφιγένεια Κουμαργιανού

 

Το ΟΧΙ των Ελλήνων

Ένα ΟΧΙ κατέγραψε με σεβασμό η ιστορία. Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Η αλήθεια για τον Ιωάννη Μεταξά, που παραλείπουν τα σχολικά βιβλία.

  Έλενα Ακρίτα«Η προσχώρησις (της Ελλαδας στον φασισμό) θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος».

Ιωάννης Μεταξάς «Ημερολόγιον»

Όσο κι αν ψάξουμε τα ιστορικά βιβλία, δεν θα βρούμε καμία απόδειξη ότι το ΟΧΙ το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς στην μοιραία συνάντηση του με τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι στις 28 Οκτωβρίου του 1940.

Άσε που κι ο Γκράτσι τελευταίος το έμαθε: σαν τον απατημένο σύζυγο. Λίγο πριν του έρθουν τα μαντάτα για την κήρυξη του πολέμου, αυτός έπαιζε μπρίτζ σε φιλικό του σπίτι στην Αθήνα. Και μάλιστα έλεγε και ωραία ανέκδοτα, θυμούνται οι καλεσμένοι στο σουαρέ της οικογενείας Βλαστού.

Στη συνέχεια, ο Γκράτσι στις 3 το πρωί πηγαίνει με "συμβατικό" αυτοκίνητο κι όχι με το επίσημο της πρεσβείας,  στο μέγαρο του Μεταξά στην Κηφισιά, ακολουθούμενος από τον στρατιωτικό ακόλουθο της πρεσβείας συνταγματάρχη Μοντίνι και έναν διερμηνέα. 

Όταν λέει τα καθέκαστα στον δικτάτορα, εκείνος του απαντά.

«Alors, c’est la guerre!»

Δηλαδή "λοιπόν, πάμε σε πόλεμο".

Το μόνο ΟΧΙ που ενδέχεται να είπε ο Μεταξάς – χωρίς κι αυτό να τεκμηριώνεται ιστορικά – είναι στην ερώτηση του Γκράτσι:

«Δεν υπάρχει άλλη λύση»;

Όλα τα στοιχεία που οι μελετητές έχουν στη διάθεση τους για την κρίσιμη εκείνη νύχτα, προκύπτουν μόνο από τις ανεπιβεβαίωτες γραπτές μαρτυρίες των δύο ανδρών.

Πάμε λίγο πίσω για να δούμε ποιος ήταν ο δικτάτορας Μεταξάς που είχε ως ίνδαλμα τον Χίτλερ και ως ιδεολογία τον φασισμό.

Ο τύπος αυτός, ακολουθώντας το λαμπρό παράδειγμα του Φύρερ, αποφασίζει στις 16 Αυγούστου του 1936, να κάψει όσα βιβλία θεωρούσε αυτός και τα δουλάκια του – δηλαδή η φοιτητική νεολαία της 4ης Αυγούστου – αντεθνικά και κομουνιστικά.

Γίνονται φιέστες σε όλη την Ελλάδα, με μεγαλύτερη αυτή της Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο. Οι… πετσωμένες εφημερίδες της εποχής με τα δημοσιογραφικά τσιράκια τους διατυμπανίζουν υπερήφανα το γεγονός.

«Τεράστια πυρά θα εξαγνίσει αύριο την πόλιν από το μίασμα των ερυθρών εντύπων» βροντοφωνάζει η εφημερίδα «ΦΩΣ» στις 15 Αυγούστου του 1936.

Ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε.

«Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σε αυτές και να δουλεύετε για αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».

Κι έτσι κάηκε η Αντιγόνη του Σοφοκλή.

Κι έτσι κάηκε η Πολιτεία του Πλάτωνα

Κι έτσι κάηκε ο Επιτάφιος του Περικλή.

Κι έτσι κάηκαν έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντος.

(Όλα τα παραπάνω είχαν ήδη αφαιρεθεί από την διδακτέα ύλη στα σχολεία)

Και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη έκαψαν οι φασίστες.

Και Ζαχαρία Παπαντωνίου, τα Ψηλά Βουνά.

Και Ανδρέα Καρκαβίτσα.

Και Στρατή Μυριβήλη τη ‘Ζωή εν τάφω’.

Αυτός ήταν ο Μεταξάς.

Πάμε παρακάτω.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, οι εξορισμένοι κομουνιστές και αριστεροί ζήτησαν αμέσως να πάνε εθελοντικά στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Όμως ο Μεταξάς βάζοντας το αντικομμουνιστικό του μένος του πάνω από το καλό της πατρίδας, απαίτησε να κάνουν δηλώσεις μετανοίας για να τους επιτρέψει να πολεμήσουν.

Οι αντιφρονούντες των φυλακών Ακροναυπλίας έστειλαν στον Μεταξά αυτή την επιστολή: 


«Οι ιδέες μας είναι πάντοτε και έχουν για κίνητρο, αφετηρία και σκοπό την εξύψωση και την ευημερία του ελληνικού λαού και του έθνους. Και σήμερα, ακριβώς διότι μένουμε πιστοί στις αρχές μας και διότι έχουμε για έμβλημά μας “Πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού” τασσόμεθα ανεπιφύλακτα στο πλευρό της κυβέρνησης, που διευθύνει την αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στον επιδρομέα»

(«Ριζοσπάστης», 28/10/1945).


Ο Μεταξάς τελικά δεν τους απελευθέρωσε για να πολεμήσουν για την πατρίδα. Πολλοί από αυτούς μετά την Γερμανική εισβολή μαρτύρησαν και βρήκαν τον θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, φορώντας ως διακριτικό το κόκκινο τρίγωνο του κομουνιστή κρατούμενου.

Ο Μεταξάς δεν υπάκουσε στον Άξονα όχι από πατριωτισμό αλλά γιατί έτσι τον πρόσταξε η Αγγλία. Τόσο ο δικτάτορας όσο και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β’, δεν ήταν παρά μαριονέτες των Άγγλων.

Το γράφει ξεκάθαρα ο ίδιος ο δικτάτορας: 


«Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτε δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία.»


 Ο Μεταξάς είχε ασπαστεί ολοκληρωτικά την ιδεολογία του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Και ευχαρίστως θα συμπορεύοταν μαζί τους, αν οι εντολές του βασιλιά και της Αγγλίας δεν ήταν άλλες.

Βέβαια, τον ενθουσιασμό του για τον Άξονα δεν τον έκρυψε ποτέ: όταν – με τις ευλογίες του Παλατιού – έγινε δικτάτορας την 4η Αυγούστου 1936, εφήρμοσε όλες τις φασιστικές μεθόδους για να στήσει το δικό του ολοκληρωτικό καθεστώς. 


Είναι γνωστό πως ο Μεταξάς είχε βολιδοσκοπήσει τον Άξονα για να εντάξει την Ελλάδα στο άρμα του.

Γράφει στο "Ημερολόγιο" του.


«Η προσχώρησις (της Ελλαδας στον φασισμό) θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος».

Όμως η τριχοτόμηση της χώρας – αυτό απαιτούσαν Χιτλερ και Μουσολίνι – δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ αποδεκτή από τον ελληνικό λαο. Επιπλέον, ο Μεταξάς θεωρούσε (και ορθως) ότι οι εκλεκτοί του θα χάσουν τον πόλεμο. 


Αυτός ήταν ο Μεταξάς. Αυτός που από την 4η Αυγούστου και μετά κύλησε τη χώρα του στο αίμα, στο θάνατο, στη φρίκη, στην φτώχεια, στον "Τρόμο και στην αθλιότητα του Γ’ Ράιχ" όπως θα έγραφε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ την ίδια περίπου εποχή, εξόριστος τότε από το 1935 έως το 1939.

Δεν υπάρχει πουθενά κατατεθειμένη μαρτυρία ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς. Ένα ΟΧΙ κατέγραψε με σεβασμό η Ιστορία.

Το ΟΧΙ των Ελλήνων.

news247